این ممتد

درخواست حذف این مطلب

از دیروز که آلبوم جدید stratovarius رو گرفتم - آلبومی که چند ماه منتظرش بودم - پشت هم چهار تا آلبوم شاخص دیگه رو هم تور ، آلبومهایی که نمیدونستم منتشر شدن، آلبوم تازه گروه wang wen از پنج گروه محبوب پُست راکِ من، آلبوم جدید this will destroy you از بزرگترین گروههای تاریخ پُست راک و آلبومهای جدید دو گروه پراگرسیو راک nosound و riverside که گروههای شاخصی توی سبک خودشون هستن. نمیدونید چقدر براشون ذوق دارم، سی سالمه و هنوز مثل یک بچه پنج ساله از رسیدن به اینجور چیزها ذوق میکنم. تقریبا به هر ی که رسیدم از این آلبومها و حدی که به خاطرشون خوشحالم و لذتی که از شنیدنشون میبرم گفتم.

و چه ذوق احمقانه ای! ذوق برای بی اهمیت ترین چیزها وقتی مهم ترینِ مسائل دونه به دونه هر روز بیشتر از قبل به هم میریزن. هر روز که اطرافم رو میبینم با این مواجهم که مردم چرا هنوز زنده ان؟ چه جوری از خونه میان بیرون؟ اصلا چرا کار میکنن؟ سر به اطراف میچرخونم و جز نیستی و نابودی و اضمحلال چیزی نصیبم نمیشه. میبینم و لذت میبرم، کتاب میخونم و کیف میکنم، موسیقی گوش میدم و ذوق میکنم و بعد... لجم میگیره، از خودم، از شما، از همه لجم میگیره. از این وضع لجم میگیره. از این زندگی لجم میگیره.

چرا زنده اید؟ چرا زنده ام؟ چرا نه من نه شما هیچکدوم نمیزنیم زیر همه چیز؟ این تقلای هرروزه چه ارزشی داره که ما رو عنتر و منتر خودش نگه داشته؟ یک تصویری از شش ماه بعدتون بدید، از سه ماه، از یک ماه، از ده روز، از یک هفته! فقط همینقدر! میتونین؟ میتونم؟

آره من از پنج تا آلبومی که از دیروز گرفتم ذوق میکنم، اینقدر احمقانه که لینک صفحاتشون هم براتون میذارم شاید چهار تا تعطیلتر از من هم از این ها استفاده کنن. من اینقدر احمقم، اینقدر احمق و خسته و کم امید، نا امید نه، کم امید! نا امیدی حتی پنج درصد کم امیدی هم بد نیست. بدترین ح کم امیدیه، وقتی اونقدری کم امید داری که میدونی درست شدن که هیچ، کمی بهتر شدن اوضاع به یک معجزه ای باورن ی نیاز داره اما ناامید نیستی، هنوز یه کورسویی هست که خیلی ابلهانه از اینکه زیر همه چیز بزنی جلوگیری میکنه.

این ممتد... این ممتد... این ممتد!